Stamboulkurdu

Bir buçuktan sıfıra geçme Kendini baştan yaratma Ah ça ira, ça ira, ça ira Belki yoktu aristokrat Ama dünya hala Ölçüyordu sayıyla Ama biraz da kan bağıyla Ah ça ira, ça ira, ça ira Yaşlılar çalışıyorsa Çocuklar dileniyorsa Mutluca yaşanılabilir miydi hala Ah ça ira, ça ira, ça ira Belki de gözlerimi kapatınca Neden direnir peki insanca Belki bir Organt değil ama Gösteriyordur öfkemi dünyaya Staj yapmak para gerektiriyorsa Burs bulmak para gerektiriyorsa Werther’in kalbine Hussitin inancına Ansiklopedicinin aklına Sahip olsan ne fayda Kendini gerçekleştirmek isterdi insan Ne kadar mümkünse sayılarla kuşatılırken Ne kadar sanat araştırma istersen O kadar durmalısın akşama, sabah dokuzdan Dünya seni kuşatır sen haykırırken Ah ça ira, ça ira, ça ira Peki ya dil Peki ya sahiplik Nasıl oldu da geldi bu hale dünya? İnsanda yok muydu ki Amor de soi ve pitié Belki de uysaydı kategorik imperatife Karşı çıksaydı devletin ilk hizmetkarına Ya da Bastille’yi her yıl kutlayan Zannetmeseydi at sırtındakini dünya ruhu Demir kafesler hiç olmaz mıydı? Nasıl bir tersine mühendislik sevdasıdır buİnşa edilmişken insan Biyokimyasal bir vücuttaki Bir buçuktan sıfıra geçme Kendini baştan yaratma Emek beden ve zihindeyse Özgürlük haram mıdır yaratılmışlara?